Geplaatst op

Blog 2

Ik ben Lotte en ik ben een verhaal. Ik kan van alles over mezelf vertellen. Allerlei verhalen, titels, benamingen. Als je kunst gaat beoefenen kom je erachter dat al die verhaaltjes in de derde persoon, of het nou je boekcover, je artist statement of de aankondiging van je cursus betreft, dat je die zelf schrijft. Er is geen biograaf, geen expert, geen manager, geen agent. Niet bij mij in ieder geval. En dus ben ik het alleen zelf die mijn verhaal schrijft. In stand houdt. 

Mijn verhaal was lang het verhaal van iemand die een grote liefde verloor en de behoefte voelde dat bij iedereen in het gezicht te wrijven. Mijn ongemak over deze situatie moest ieders ongemak zijn. Het kon niet zo zijn dat ik degene was die deze pijn moest dragen en dat de rest gewoon kon doen alsof er niets gebeurd was. 
Hoewel het een mooi streven is om het gesprek over dood en rouw te normaliseren, denk ik niet dat ik altijd de beste weg hiervoor koos. Er is niemand die je vertelt hoe dit moet, dus ik deed wat mij het beste leek. Ik dacht de weg van kwetsbaarheid te kiezen. Kwetsbaarheid kan tot verbinding leiden, een soort van wederkerigheid en uitwisseling. Maar ik vergat denk ik dat niemand het verplicht is om met mij mee te doen. Dat kwetsbaarheid niet wederzijds hoeft te zijn en men niet met mij hoeft mee te lijden. En ook, op een gegeven moment ben ik denk ik vergeten dat ik niet alleen mijn rouw ben. Dat ik wel meer ben dan dat, dat er ook vreugde en verwondering in mijn schuilt. Maar mijn verongelijktheid over alles was zo groot, mijn jaloezie pijnlijk. Ik genoot niet van het geluk en succes van mijn vrienden, niet echt. Zij altijd alles, ik niks. Wat natuurlijk helemaal niet waar was. Maar dat was het verhaal waar ik in was gaan geloven en mijn identiteit. 

Nu begin ik langzaam, na een depressieve periode waarin ik mezelf wel weer eens móest aankijken, het verdriet los te laten. Ik heb mijn verdriet zo dichtbij me gehouden, de handen dichtgeknepen, de nagels in m’n handpalmen. Krampachtig, gespannen, uit alle macht beschermend. Het verdriet om alleen zijn, om geen romantische relatie hebben, om afwijzing, teleurstelling. Zolang ik het verdriet had, had ik misschien een excuus voor mijn falen. Een excuus om niet voluit te leven en voor mezelf te gaan staan. Mijn wonden waren een reden om dingen niet te kunnen, me te verstoppen. Ik wist dat niet. Het is ongelofelijk hoe lang je onbewust aan iets vast kunt blijven houden. Je ziet het pas, je ziet het wegdrijven, als het eenmaal van je losgeweekt is. 

Afgelopen weekend was ik op een bruiloft en iemand had de moed te vragen hoe dat voor míj was, mijn lieve vrienden te zien trouwen. Ze begreep dat ik het ook heus wel leuk zou vinden, maar dat er toch ook wel een soort van wroeging zou kunnen zijn. Ik snapte de vraag volledig en waardeerde ‘m heel erg, maar op dat moment was het niet zo. Er was geen wroeging. De liefde was niet minder omdat het niet de mijne was. Beter nog, hun liefde is ook mijn liefde.
Ik ben Lotte en ik verander het verhaal. Ik word minder alleen. 

Foto Ivo Hilgenberg